Aktualności (235)
Pozornie jesteśmy obywatelami Wszechświata, Kosmosu. Ale każdy człowiek ma takie swoje małe, ciepłe, przytulne miejsce na ziemi, gdzie jest mu po prostu dobrze. I takie jest to nasze „księstwo narwiańskie”, nasza Mała Ojczyzna. I dobrze, że mówimy o tym księstwie pieknym wierszem, żywym słowem – mówił poeta Henryk Gała podczas podsumowania VII edycji Konkursu Recytatorskiego „Strofy znad Narwi”. Pan Henryk wie co mówi – sam bowiem jest autorem zbioru wierszy zatytułowanych właśnie „Księstwo Narwiańskie”. Trudno zatem o lepszego specjalistę na szefa jury, oceniającego zmagania młodych recytatorów. Tymbardziej, że pan Henryk nie ukrywał swojej ogromnej sympatii dla tej rywalizacji młodych miłośników żywego słowa, stwierdzając, że powinna być kontynuowana.
Kto i kiedy wymyślił cegłę – nie wiadomo. Wiadomo, że jej wyrób znany był już w kulturach starożytnego Wschodu ponad pięć wieków przed naszą erą. Kiedy zaczęto wyrabiać cegły w Łomży też nie wiadomo, ale moja babcia twierdziła, że cegielnia na Łomżycy istniała od zawsze. A zapotrzebowanie na jej produkty, było, jest i będzie...
Szczególnie duże zapotrzebowanie na produkcję cegielni było w Łomży na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to władze rosyjskie prowadziły wielkie inwestycje wojskowe ( budowa „fortów” i koszar). Wtedy to cegielnie stanowiły czołówkę „fabryk łomżyńskich”.
Na Łomżycy pracowały dwie, położone wzdłuż polnej drogi biegnącej od skrzyżowania szosy Obwodowej ( dziś Sikorskiego) z szosą do Ostrołęki, równolegle do następnej drogi (dziś ulicy Spokojnej), od której oddzielała ją szeroka łąka. (Może była to dzisiejsza Żabia, a może przedłużenie dzisiejszej Cegielnianej)
Jeszcze dzisiaj oczami wyobraźni widzę trzy wysokie czerwone fabryczne kominy z których pierwszy należał do cegielni, o której będzie tutaj mowa, zlokalizowanej pomiędzy „Obwodówką”, a Fabryczną, drugi do „Fabryki Orłowskiego”, a trzeci do nieczynnej już za mojej pamięci „starej cegielni”.
Mieczysław, syn Wilhelma Czarneckiego, łomżyńskiego telegrafisty i Marii z domu Pulst, urodził się 29 grudnia 1887 roku. Wkrótce, ta liczna rodzina (mieli państwo Czarneccy sześcioro dzieci – pięciu synów i córkę) przeniosła się do Grajewa, skąd po jakimś czasie, czteroletniego Mietka, zabrała do rodzinnego miasta – Łomży, babcia. (Nie wykluczone, że wpłynęły na to warunki materialne.)
Przed Bożym Narodzeniem przekazałem prezent w postaci wyimków z pięciu pierwszych tomów „Ziemi Łomżyńskiej", to teraz pora na następny podarunek. Niech umili czas Wielkiej Nocy. Każda pozycja Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej jest jak dobry zwiastun, okazja do wspomnień, ale i refleksji o przyszłości pięknego regionu z bardzo bogatą historią. Przypomnę, że fragmenty z pierwszych tomów „Ziemi" zostały oznaczone jako: bombowy, herbowy, radosny, szkolny i wyzwolony. A teraz kolej na: wojewódzki, trzykrotnie święty, wypasiony, kurpiowski i jubileuszowy...
Stare przysłowie mówi: głodnemu chleb na myśli. Przeciem nie głodny. Wszystko mogę kupić. Tylko że nie wszystko ma te same zapamiętane z dzieciństwa smaki, wyłączając czas wojny i tuż po wojnie, kiedy nie było czego smakować – było wręcz głodno. Przedwojennego czasu pokoju, spokoju i poczucia bezpieczeństwa nie da się zapomnieć. Wtedy wszystko było inne: dobre powietrze, trawa zieleńsza i woda w Narwi tak czysta, że na wycieczce piło się ją wprost z rzeki.
Na postawione pytania, gdzie się urodziłeś, gdzie mieszkasz… wymieniamy niemalże automatycznie nazwę konkretnej miejscowości. W moim przypadku, z wielką dumą i satysfakcją wymieniam nazwę mojej najmilszej i najpiękniejszej w świecie, mojej rodzinnej Łomży.
Łomża jest czymś bardzo bliskim mojemu sercu. To nic, że urodziłem się w konkretnym domu przy ulicy Dwornej 54 (ówczesny numer) i mieszkałem tam przez 10 lat do 1948 roku, a następnie przy ulicy Wiejskiej 8 (również ówczesny numer). Ale to właśnie Łomża jest moim domem, w którym wszystko się zaczęło, jak powie o swoich Wadowicach Wielki Polak – Papież Jan Paweł II. Parafrazując Jego słowa, z wielką dumą chcę powiedzieć o mojej Łomży, że tu wszystko moje się zaczęło:
Jedną z ostatnich decyzji bpa Stanisława Stefanka na urzędzie ordynariusza łomżyńskiego, był podpisany 10 listopada 2011 r. dekret erygujący Muzeum Diecezjalne w Łomży. W dokumencie czytamy m.in., że podstawą tej długo oczekiwanej decyzji jest troska o zabezpieczenie dóbr kultury chrześcijańskiej, stanowiących własność diecezji łomżyńskiej, a także postanowienia Konstytucji Soboru Watykańskiego II Sacrosanctum Concilium z 4 grudnia 1963 r. Muzeum mieści się w należącym do Kurii Biskupiej gmachu przy ul. Giełczyńskiej 20. „Muzeum Diecezjalne niech służy zabezpieczeniu źródeł związanych z działalnością Kościoła na terenie naszej Diecezji i będzie miejscem twórczych badań historycznych naszej ziemi. Wszystkim pracownikom Muzeum oraz wiernym z serca błogosławię” - napisał w dekrecie ordynariusz diecezji. Jednocześnie powołał na dyrektora muzeum ks. kan. Dariusza Dąbrowskiego, a na jego zastępcę – ks. Tomasza Grabowskiego.
Statut placówki zakłada, że muzeum gromadzi, przechowuje i zabezpiecza dzieła sztuki kościelnej, religijnej i świeckiej; zwłaszcza posiadające związek z diecezją i regionem, wycofane z kultu religijnego, uzyskane drogą darowizn, depozytów, zakupów. Dzieła te, za zgodą biskupa łomżyńskiego, mogą być przekazane kościołom diecezji lub innemu muzeum do czasowego użytku w formie depozytu. Placówka ma czuwać, by dzieła sztuki wycofane z kultu Bożego i umieszczone w Muzeum nie były przeznaczone dla świeckiego użytku, przechowywane w prywatnym posiadaniu, sprzedawane, darowane, zbywane w jakikolwiek sposób, chyba że biskup łomżyński wyrazi na to oddzielną zgodę.
W tym roku przypada 90. rocznica pierwszego odsłonięcia pomnika Stacha Konwy w Lesie Jednaczewskim. Zróbmy wszystko, by znowu czcił on jednego z największych kurpiowskich bohaterów, a nie wystawiał świadectwo ludzkiej głupocie, chamstwu, ludzkiej obojętności i lenistwu tych, którzy mają moralny obowiązek dbać o to miejsce!
Pomnik kurpiowskiego bohatera Stacha Konwy, który najpierw (21-22 stycznia 1708 r.) pod Kopańskim Mostem koło Myszyńca spuścił solidne manto Szwedom, a potem organizował ruch antyrusyfikacyjny i wręcz demonstracyjnie prezentował swoją niechęć ku Rosjanom, przypomina obraz nędzy i rozpaczy. Jak głosi legenda – pomnik w Lesie Jednaczewskim został ustawiony w miejscu, w którym prawdopodobnie zginął Stach Konwa - legendarny przywódca kurpiowski, walczący o wolność i w obronie przywilejów puszczańskich. Mimo wielu apeli Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej do policji i leśników o ochronę tego obiektu – jest całkowicie zdewastowany. Mało tego: niemalże każdego dnia u jego stóp odbywają się pijackie imprezy młodzieży. Całkowicie bezkarnie. Wszyscy, którzy mają obowiązek dbać o porządek i o miejsca szczególne przymykają oko... Twierdzą, że nic nie mogą zrobić...
ZAŁOŻENIA
ORGANIZACYJNO – PROGRAMOWE 14. ZJAZDU NAUCZYCIELI, WYCHOWANKÓW SZKÓŁ I PRZYJACIÓŁ ZIEMI ŁOMŻYŃSKIEJ
Organizator: Zarząd Główny Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej, ul. Sienkiewicza 8, 18-400 Łomża, tel. (86) 216 28 33, nr konta bankowego: 35 2490 0005 0000 4530 6891 7661
„Jestem z roku na rok lepsza jak łomżyńskie piwo" - mówi Maryla Rodowicz i zaprasza mieszkańców naszego miasta oraz całego regionu na lipcowy „Gościniec Łomżyński", którego ta największa reprezentantka polskiej piosenki będzie w tym roku gwiazdą. Wywiad z artystką otwiera najnowsze, już 29. wydanie kwartalnika „Wiadomości Łomżyńskie", który dociera właśnie do czytelników. Są także inne szczegóły dotyczące tegorocznej, dziewiątej już edycji „Gościńca", ale oprócz tego – wiele innych niezmiernie interesujących publikacji.
Z tych najciekawszych warto wymienić choćby materiał wspomnieniowy w 6. rocznicę odejścia Hanki Bielickiej, reportaż Marii Tockiej o niezywkłych losach pewnego małżeństwa z podłomżyńskich Nieławic, a także wspomnienia najsłynniejszej kronikarki i księżnej łomżyńskiej Donaty Godlewskiej o jej drodze do profesury. Jest też bardzo kontrowersyjna publikacja o niespiesznych działaniach IPN w sprawie upamiętnienia ofiar Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Łomży, saga rodu łomżyńskich zegarmistrzów, o łomżyńskiej zakonnicy pracującej przez ponad pół wieku na misjach w Birmie.
Więcej...
Galeria
