
Maryla Rodowicz - gwiazda sobotniego "Gościńca łomżyńskiego" jest zachwycona koncertem i publicznością. Na facebooku napisała m.in. "Wróciłam z Łomży,po pierwsze świetnie zorganizowany koncert, po drugie Kamil Bednarek dał czadowy występ,doprowadził damską widownię do histerii, było mi nielekko wyjść po nim na scenę, ale chyba dałam radę.Po 3-cie podziwiam tamtejszych choreografów tańca nowoczesnego. Zaczynali od ulicy,teraz rządzą Łomżą, Grajewem, Białymstokiem, R
Obok - zdjęcie z Łomży: Maryla Rodowicz i Kamil Bednarek: wzajemnie zauroczeni.
A a poropos: Dała Pani radę, Pani Marylo na full! Niezapomniany koncert! Jeszcze raz dziękjujemy i mamy nadzieję na kolejne spotkania!
Nieprzebrane tłumy łomżyniaków, ale także gości min. z Białegostoku, Suwałk, Olsztyna, Warszawy, Łodzi i Siedlec bawiły się w sobotę na IX Gościńcu Łomżyńskim. Od 15.00 do późnej nocy przez amfiteatr przy ul. Zjazd przewinęło się nie mniej niż kilkanaście tysięcy osób. Licznie odwiedzane były stoiska handlowe i zabawowe, ale – co oczywiste – najwięcej sympatyków miała wielka scena, na której bez przerwy coś się działo. Pokazy tanecze, popisy wokalne, konkursy – to wszystko objęte zgrabnym słowem konferansjerki Ewy Zawłockiej, pozostaną w pamięci z pewnością co najmniej do kolejnego gościńca w przyszłym roku. Przysłowiowe wisienki na torcie – Kamil Bednarek i Maryla Rodowicz, występujące w Łomży – o zgrozo dla pewnych dwu pań radnych – bez przetargu (sic!!!) - dopełniły dzieła. W sobotni wieczór amfiteatr rozbujał się do tego stopnia, że zdawało się, iż za chwilę odfrunie! No i odleciał!
Od dziewięciu lat w lipcu Łomża zaprasza do swojego amfiteatru przy ul. Zjazd mieszkańców, gości z kraju i zagranicy oraz największe gwiazdy polskiej sceny do wspólnej zabawy.
Od kilku lat w amfiteatrze padają rekordy frekwencji. Magiczna liczba 10 tys. widzów dawno została już przekroczona. Roman Borawski – dyrektor Miejskiego Domu Kultury - Domu Środowisk Twórczych w Łomży – główny organizator „Gościńca łomżyńskiego” zapewenia, że także w tym roku atrakcji nie zabraknie:
Na Starym Rynku w Łomży rozpoczęły się prace ratownicze w miejscu ujawnionych w połowie czerwca b.r. śladów przeszłości. Jak już informowlaiśmy - stwierdzono wówczas obecność fundamentu kamiennego z rumoszem ceglanym oraz fragmenty naczyń glinianych na odcinku 10 metrów po stronie południowej rynku. Są to - zdaniem historyków - pozostałości jednej z najwcześniejszych pierzei rynku. Znalezione w fundamentach cegły tzw. „palcówki” pozwalają datować odkrycie na ok. XVI wiek.
Pożegnalne ognisko u stóp Góry Królowej Bony w Starej Łomży zakończyło w niedzielne popołudnie oficjalnie 14. Zjazd Nauczycieli i Wychowanków Szkół Ziemi Łomżyńskiej. Wielu jednak jego uczestników spędzało ten dzień w gronie rodzin i przyjaciół. W sumie od piątku, 29 czerwca Łomża powiększyła się o ponad 200 łomżyniaków z całego kraju, a także ze Stanów Zjednoczonych i Kanady.
No i mamy prawdziwy jubileusz. Do naszych Czytelników trafia właśnie 30. wydanie kwartalnika „Wiadomości Łomżyńskich”. I wierzyć się nie chce, że to już trzydzieści kwartałów jesteśmy razem. A ten jubileuszowy ukazał się w okresie dla Towarzystwa bardzo istotnym, bo w przededniu XIV Zjazdu Wychowanków i Nauczycieli Szkół Ziemi Łomżyńskiej. Zatem i w numerze wiele interesujących materiałów, wiążących się z tym tematem, ale nie tylko.
Jacek Cholewicki – łomżyniak „z dziada pradziada” - jak wielu łomżyniaków uważa, że Łomża jest najpiękniejszym miejscem na świecie. Mimo dziejowych zawieruch, zwłaszcza zniszczeń ostatniej wojny, to co zostało i co odbudowano, korzystnie wyróżnia Łomżę wśród sąsiednich miast i miasteczek. Jak wielu Łomżyniaków z dumą i satysfakcją niemalże codziennie przechadza się Dworną i Farną, spogląda na katedrę, klasztory, budynek poczty, gmachy seminarium duchownego, muzeum, sądów, liceów i banków. Zagląda na stare łomżyńskie cmentarze, kolekcjonujące zapisy łomżyńskich żywotów, składających się na dzieje miasta. Ale Cholewicki to bardzo przekorna dusza. W całej tej swojej fascynacji Łomżą, ma rzadko spotykany dar obiektywnego patrzenia na swoją miłość. Obiektywnego – dosłownie i w przenośni - bo właśnie przez obiektyw aparatu fotograficznego znajduje w najpiękniejszych fragmentach miasta, niewyobrażalną wręcz brzydotę, żeby nie powiedzieć – jej szpetność.